ഉണ്ണി നമ്പൂതിരിയുടെ നികാഹ്
-----------------------------------------------
ആറാം വയസ്സിൽ ആവണി പലകയിൽ നിന്നും മടിയിലിരുത്തി അച്ഛൻ ഉരുവിട്ട് തന്ന ഗായത്രി മന്ത്രങ്ങളും... ഹൃദിസ്ഥമാക്കി തന്ന  സഹസ്രമന്ത്രോച്ചാരണങ്ങളും... എല്ലാം പിഴച്ചുപോയിരുന്നു...
പൂണൂൽ ശരീരത്തിന് കുറുകെ കിടക്കുന്ന വെറുമൊരു ചരടായി മാറി തുടങ്ങിയ കാലം......
ഓർമവെച്ച നാൾ മുതൽ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്ന ബ്രഹ്മണ്യത്തിന് കോട്ടം സംഭവിച്ചിരുന്നു....
ശ്രീ കോവിൽ നടകൾ എല്ലാം എന്റെ മുന്നിൽ കൊട്ടിയടക്കപെട്ടിരുന്നു.....
വേദങ്ങളും ഉപനിഷത്തുകളും ഇതിഹാസങ്ങളും എല്ലാം ഓതി തന്ന ഗുരുക്കന്മാർ എല്ലാം അപമാനിതനായി തല കുനിച്ചിരുന്നു ഞാൻ കാരണം....
23 വർഷം പോറ്റി വളർത്തിയ വീട്ടുകാർക്കും വേണ്ടാതെയായി തുടങ്ങിയിരുന്നു....എനിക്ക് താഴെയുള്ളവർക്ക് ഞാൻ മാതൃക ആകാതിരിക്കാൻ പടിയടച്ചു പിണ്ഡം വെച്ചു....
അങ്ങനെ ഞാൻ പിച്ച വെച്ചുനടന്ന കോയിപ്പള്ളി ഇല്ലം എന്നിൽ നിന്നകന്നു.....
ഇന്നുവരെയും ആരും എന്നോട് ഒന്നും ചോദിച്ചിട്ടില്ല...
ഞാൻ ഒട്ടും പറഞ്ഞിട്ടുമില്ല.....
12 വർഷങ്ങൾക്ക് ഇപ്പുറവും.....

വീണ്ടും നാട്ടിലേക്ക് ഒരു മടക്കം....ഉള്ളിൽ നിറയെ ഇപ്പോഴും അവളാണ്.....
പച്ച പുതച്ച വയലിൽ കൂടി പർദ്ദ ഇട്ടുകൊണ്ട് ഓടി വരാറുള്ള അവളുടെ മുഖം.....
പണ്ട് വാര്യരുടെ പറമ്പിന്റെ ഇടിഞ്ഞുപൊളിഞ്ഞ മതിൽകെട്ടിലാണ് ഞങ്ങൾ കത്തുകൾ തിരുകി വെക്കാറുള്ളത്....
നല്ല ഭംഗിയുള്ള കൈപ്പടയായിരുന്നു അവളുടേത്....
ആ കത്തുകൾക്ക് അത്തറിന്റെ മണമുണ്ടായിരുന്നു.....
ഒരു മഴക്കാലത്ത് വാര്യര് ആ മതിൽ കേട്ട് പൊളിച്ചുപണിത ദിവസം ..... അന്നാണ് ഞാൻ അവളെ അവസാനമായി കാണുന്നത്...
നാട് വിട്ട് ഡൽഹിക്ക് പുറപ്പെടാൻ ഒരുങ്ങിയ ആ ദിവസം തന്നെ....
ഇപ്പോഴും ഓർമയുണ്ട് ചിണുങ്ങി കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അവൾ അവസാനമായി പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ.......      

'എടാ സെയ്താനെ അന്നേ ഞമ്മക്ക് പെരുത്ത് ഇഷ്ടട്ടോ.... ഈ ഖൽബ് നിറയെ ഇയ്യാ. ഈ ദുനിയാവിന്റെ ഏത് അറ്റത് പോയാലും അനക്ക് വേണ്ടി ഞമ്മള് കാത്തിരിക്കുട്ടോ......'
അത്രയും പറഞ്ഞു എന്റെ കവിളിൽ ഒരു ചെറിയ കടിയും തന്ന് മഴ നനഞ്ഞുകൊണ്ട് അവൾ ഓടി പോയി... എന്റെ ആയിഷ....
പിന്നീട് ഒരിക്കലും ഞാൻ അവളെ കണ്ടിട്ടില്ല.... കണ്ടെത്താൻ പല തവണ ശ്രമിച്ചിരുന്നു പക്ഷെ നിരാശയായിരുന്നു ഫലം......

വീട്ടിൽ നിന്നും 3-4 മാസം കൂടുമ്പോൾ ഒരു കത്ത് വരും.... അതും പലപ്പോഴും രണ്ട് വരികൾ മാത്രം....

"നിനക്ക് സുഖമാണെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നു.. ഇവിടെ എല്ലാവർക്കും സുഖമാണ്.... ആരെ പറ്റിയും തിരക്കാനോ കാണണോ നീ ഒരിക്കലും ഇവിടെ വരരുത്...."
പിന്നീട് എപ്പോഴോ അതും നിന്നു....
ഇടക്ക് ഇടക്ക് കൂട്ടുകാരുടെ കത്തുകൾ വരുമായിരുന്നു... മറുപടി കത്തിൽ അവളെ പറ്റി തിരക്കുമെങ്കിലും പലപ്പോഴും മറുപടി ഒന്നുമില്ലായിരുന്നു...
അങ്ങനെ ഒരു കത്തിൽ മറുപടി കിട്ടി...

അവളുടെ നിക്കാഹ് കഴിഞ്ഞു..
തങ്ങൾ ഹാജിയാരുടെ നാലാമത്തെ ബീവിയായി.. എന്റെ ആയിഷ....    

പിന്നീട് ഒരിക്കൽപോലും അവളെ പറ്റി ചിന്തിച്ചിട്ട് ഇല്ല.... എല്ലാം ഉള്ളിലൊതുക്കി സ്വയം സമദാനിച്ചു....
ഒരുപക്ഷെ അവൾ കാരണം എനിക്ക് പലപ്പോഴും നഷ്ടങ്ങൾ മാത്രമേ ഉണ്ടായിട്ടൊള്ളു....
എന്റെ കുടുംബം...വീട്ടുകാർ..നാട്.. ഇല്ലം..
അങ്ങനെ വർഷങ്ങളായി കാത്തുസൂക്ഷിച്ച പലതും...   
പക്ഷെ എനിക്ക് ഒരുപാടിഷ്ടമായിരുന്നു അവളെ......

ഞാൻ ഓർമകളിൽ നിന്നും ഉണർന്നു...
ഗ്രാമത്തിന്റെ ഹൃദയവിശാലതയിലേക്ക് കാർ കയറി...
നാട് വല്ലാതെ മാറിപ്പോയിരിക്കുന്നു.... പഴയ കെട്ടിടങ്ങളും എല്ലാം മാറി പോയിരിക്കുന്നു......
വാര്യരുടെ പറമ്പ് നിറയെ നാളികേരം വിളഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു...
5 കൊല്ലം മുന്നേ അമ്മ മരിച്ചപ്പോഴാണ് അവസാനമായി നാട്ടിൽ വന്നത്...
കാർ നിർത്തി ഞാൻ എന്റെ ഇല്ലത്തിന്റെ മുന്നിൽ ഇറങ്ങി.....
അമ്മയുടെ മരണശേഷം ഇവിടെ ആരുമില്ല....
പെങ്ങമാരൊക്കെ അവരുടെ ഭർത്താക്കന്മാരുടെ വീട്ടിലാണ്....
ഇങ്ങോട്ടേക്ക് വരാറില്ല..... 

വാതിൽ തുറന്ന് ഞാൻ ഉള്ളിലേക്ക് കയറി... വീട് നിറയെ പൊടിയും മാറാലയുമാണ്.... ഒരു കോണിൽ നിന്നും ചിതലും കയറി തുടങ്ങിയിരുന്നു....
വടക്കേ കോണിലുള്ള എന്റെ മുറിയിലേക്ക് ഞാൻ നടന്നു.....
എന്റെ മുറി... ആ ചുവരുകൾക്ക് എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളും ആഗ്രഹങ്ങളൂം ആശകളും എല്ലാമറിയാം.......
മുറിക്കുള്ളിൽ താഴെ വീണ് ചിതല് കയറി  തുടങ്ങിയ ഒരു പഴയ ഫോട്ടോ ഞാൻ കയ്യിലെടുത്തു..... എന്റെ വേളി.....

ഡൽഹിയിലെ ജീവിതം എന്നെ ഒരു യന്ത്രമാക്കി മാറ്റിയിരുന്നു....
ആരോ കീ കൊടുത്ത വിട്ട ഒരു യന്ത്രം....      
8 വർഷം മുന്നേ ആയിരുന്നു വേളി... ഒരു പരിഷ്കാരി...
ഞാൻ എന്ന യന്ത്രവുമായി ഒരിക്കലും അവൾ യോജിച്ചു പോയിരുന്നില്ല....
എപ്പോഴും എന്നെ വിലക്ക് വാങ്ങിയതിന്റെ കണക്കുകൾ കേൾക്കാമായിരുന്നു..... പിന്നെ അവളുടെ ഫാമിലി സ്റ്റാറ്റസും....
അങ്ങനെ കുറച്ചു നാളുകൾക്ക് ശേഷം വിവാഹമോചനം.....

അപ്പോഴേക്കും ജീവിതത്തിന്റെ കൂടെ മനസ്സിന്റെ താളവും തെറ്റി തുടങ്ങിയിരുന്നു..... കുറെ വർഷങ്ങൾ വേണ്ടി വന്നു ഒന്ന് പഴയപോലെ അകാൻ....
പെട്ടന്ന് എവിടെ നിന്നോ ആ പഴയ അത്തറിന്റെ മണം മുറിയിൽ നിറഞ്ഞു... ആരുടെയോ കാൽപ്പെരുമാറ്റം കേട്ട് ഞാൻ ഇറയത്തേക്ക് നടന്നു.....

ഓർമകളിൽ വീണ്ടും അവൾ... തങ്ങൾ ഹാജിയാരുമായുള്ള നികാഹ് കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു നാളുകൾക്ക് ശേഷം അയാൾ അവളെ മൊഴി ചൊല്ലി.അയാളുടെ മൂത്ത മകളെക്കാളും 8-10 വയസ്സിന് ഇളയതായിരുന്നു അവൾ.....
ഒരു രണ്ടാം വിവാഹം അവളെ പോലെ ഒരാൾക്ക് ഒരിക്കലും കഴിയുമായിരുന്നില്ല... അല്ലെങ്കിൽ അന്നത്തെ സമൂഹം അത് അനുവദിച്ചും കാണില്ല....
ഞാൻ ഇല്ലത്തിന്റെ ഇറയത്ത് എത്തി...
പുറത്തേക്ക് നോക്കി...ഇല്ല അവിടെ ആരുമില്ലായിരുന്നു....

ഞാൻ തിരിച്ചു നടക്കാൻ തുടങ്ങി....
തൂണിന്റെ പിന്നിൽ ഒരു കാൽപ്പെരുമാറ്റം കേട്ട് ഞാൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കി....

ആയിഷ.....
അവൾ ഓടിവന്ന് എന്നെ കെട്ടി പിടിച്ചു.....
എന്റെ മനസ്സ് ശൂന്യമാണ് അവളോട് എന്ത് പറയണം എന്ന് എനിക്കറിയില്ല.....
എന്റെ കൈക്കുള്ളിൽ ഞാൻ അവളെ വരിഞ്ഞുമുറുക്കി......
അവളുടെ മുഖമുയർത്തി ഞാൻ ആ നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചു .....

അവളുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ചുകൊണ്ട് ഞാൻ കൊയ്പ്പള്ളി ഇല്ലത്തിന്റെ ഇടനാഴിയിലൂടെ നടന്നു.....
പരസ്പരം പറയാൻ ഒരു വ്യാഴവട്ടകാലത്തിന്റെ കഥ മുഴുവനുമുണ്ട്.....
അക്ഷയ്...